YAALI PUBLISHING HOUSE // VOLUME II

தசாவதாரம் (10 புதிய பாசுரங்கள்)

THASAVATHARAM: The 10 Cosmic Avatars of Consciousness

ஆசிரியர்: யாளி • பிரபஞ்ச உணர்வின் பரிணாம வளர்ச்சி

Avatar 1 of 10 (10%)
🔊 AI NARRATION:
AVATAR 01 // மச்ச அவதாரம்

ஆழிப் பிரளயத்து எழுந்த பொன்மீன் பதிகம்

பாடல் பிறந்த சூழல்: அண்ட சராசரங்கள் அனைத்தும் இருளடைந்து, ஊழிப் பெருவெள்ளத்தின் மடியில் மூழ்கிய தருணம். உயிர்களின் வழிகாட்டியான நான்மறைகளும் அசுரனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்டு கடலின் ஆழத்தில் ஒளிக்கப்பட்டன. அறிவும் ஒளியும் அற்ற அந்தப் பேரிருளில், தருமநெறி வழுவாத சத்யவிரத மன்னன் கரங்குவித்து அஞ்சலி செய்து நிற்க, எம்பெருமான் நாராயணன் அலைகடலின் நடுவே ஒளிவீசும் மச்சத் திருமேனியனாய்த் தோன்றி ஞானப் பெருவெளியைத் திறந்தருளிய திவ்ய காட்சி.
பாசுரம் - ௧
மங்குல் பரந்தெழுந்த மாபிரள யப்பெருக்கில்
பொங்குந் திரையடங்கப் பூத்தசெந் தாமரையே!
செங்கட் சுடராழிச் செம்மலே! மறைமீட்கப்
பங்கமிலா மீனுருவாய் பாய்ந்தருளும் எம்பெருமான்!

பாசுரம் - ௨
சுருதிப் பெருநூலைச் சூறையிட்ட வல்அசுரன்
கருதிப் பதுங்கியிருள் கானகம்போல் ஆழ்நீரில்
பருதி ஒளிவீசும் பைந்துழாய்த் தோள்வளைய
ஒருதி சினந்துவென்ற ஒண்சுடரே நாரணனே!

பாசுரம் - ௩
நாவாய்ப் படகதனில் நற்றவத்து மன்னவனை
மூவா மறைமுனியை மூழ்காமல் காத்துநின்றாய்!
தேவாதி தேவனே! சேயிழையார் மையல்தரும்
பூவார் கழலிணைக்கீழ்ப் புகலிடமே தந்திடுவாய்!

பாசுரம் - ௪
எண்ணிறந்த ஊழிகளாய் ஏதுமிலாப் பாழ்கடலில்
கண்ணுறங்காப் பேரொளியாய்க் காக்கும் பெருமானே!
விண்ணிறைந்த மாலவனே! வேதியர்தம் நெஞ்சுறையும்
புண்ணியனே! எம்பிரானே! போற்றிசர ணாகதியே!
விளக்கம் (The Inner Meaning): இப்பதிகம் எம்பெருமானின் முதற் காத்தல் தொழிலை விளக்குகிறது. 'பிரளயம்' என்பது புறத்தே தோன்றும் வெள்ளம் மட்டுமல்ல; அது ஜீவாத்மாவைச் சூழும் மாயை மற்றும் அஞ்ஞான இருள். 'வேதங்கள்' என்பவை பிரபஞ்சத்தின் ஆதி ஞானமும் சத்தியமுமாகும். அசுரனால் அந்த ஞானம் கவரப்பட்டு சமுத்திரத்தின் பாதாளத்தில் மறைக்கப்படும்போது, எம்பெருமான் அருளே வடிவமான மீனாக உருவெடுத்து அந்த அஞ்ஞானத்தை அறுத்து எறிகிறான்.

சத்யவிரத மன்னனின் படகு என்பது சரணடைந்த ஜீவாத்மாவின் உடல். அந்தப் படகைத் தன் ஒற்றைக் கொம்பில் வாசுகி எனும் கயிற்றால் பிணைத்துக் காத்தவன் எம்பெருமான். அதாவது, சம்சாரக் கடலில் ஆன்மா மூழ்கிவிடாமல், தூய பக்தியெனும் கயிற்றால் தன்னோடு பிணைத்துக் கொண்டு முக்தித் துறைக்கு அழைத்துச் செல்லும் பரம கருணையே இந்த மச்சாவதாரம்.
🔊 AI NARRATION:
AVATAR 02 // கூர்ம அவதாரம்

மந்தரந் தாங்கிய மாணிக்கக் கூர்மப் பதிகம்

பாடல் பிறந்த சூழல்: தேவர்களும் அசுரர்களும் அமிர்தத்தின் பொருட்டு, மந்தர மலையை மத்தாகவும், வாசுகி நாகத்தை நாணாகவும் கொண்டு திருப்பாற்கடலைக் கடைந்த வேளை. மலையின் பெருஞ்சுமை தாளாமல் கடலின் பாதாளத்திற்குள் சரியத் தொடங்கியபோது, எம்பெருமான் மாபெரும் கூர்ம வடிவெடுத்து, கடலின் அடியில் புகுந்து, தன் முதுகினால் அந்தப் பெருமலையைத் தாங்கி நின்ற அவனது எல்லையற்ற தாங்குதிறனையும் காருண்யத்தையும் கண்டு பாடியது.
பாசுரம் - ௧
அலைமோது பாற்கடலில் அமரரொடு தானவரும்
நிலைபேறு வேண்டிக் கடைந்த பெருவேளையிலே
மலையோடு மத்தமிழ்ந்து மாயிருளில் வீழாமல்
சிலையோங்கு முதுகினில் தாங்கிய கூர்மப் பரனே!

பாசுரம் - ௨
வாசுகி வாயினில் கக்கிய வெவ்வழல் நஞ்சொழுக
ஆசுறு தேவர்கள் அஞ்சியழுங் குரல் கேட்டு
தேசுறு மந்தரக் குன்றினைத் தீராத பேரன்பால்
மாசறு முதுகினால் தாங்கி மகிழ்ந்த பெருமானே!

பாசுரம் - ௩
சுழல்கின்ற மத்தினால் தேய்ந்திட நின்ற முதுகதனில்
அழலாகத் தோன்றாமல் இன்பமொடு தூங்கிநின்றாய்!
உழல்கின்ற பிறவியெனும் பெருங்கடலை நான்நீந்த
கழல்கண்ட கூர்மத்தின் காப்பன்றி வேறொன்றில்லை!

பாசுரம் - ௪
அலையினின் றெழுந்தபொன் திருமகள் பூங்கழல்சேர
நிலையுயர் தேவர்க்கு அமிர்தந்தந் தருளிய மாயவனே!
துளவணி மார்பா! துயர்தீர்க்கும் எம்மிறையே!
உளமதில் நீயன்றி யாவரையும் நம்பேனே!
விளக்கம் (The Inner Meaning): கூர்ம அவதாரம் என்பது பிரபஞ்சத்தின் அடிநிலைத் தாங்குதல் மற்றும் அசைவற்ற பொறுமையின் தத்துவமாகும். பாற்கடல் என்பது நமது ஜீவ உணர்வு; மந்தர மலை என்பது ஒருமுகப்படுத்த முயலும் மனம்; வாசுகி நாகம் என்பது மூச்சுக்காற்று (பிராணன்). சாதகன் தன் மனதைக் கடைந்து மெய்ஞ்ஞானம் எனும் அமிர்தத்தைப் பெற முயலும்போது, உலகக் கவலைகளால் மனம் சம்சாரக் கடலில் மூழ்கிவிடப் பார்க்கும். அந்த வேளையில், நமது சுமைகளைத் தன் திருமுதுகில் தாங்கிக் கொள்பவனே கூர்ம மூர்த்தி. ஆமையின் ஓடு எவ்வாறு இந்திரியங்களை உள்ளிழுத்துக் கொள்கிறதோ, அவ்வாறு ஐம்புலன்களையும் அடக்கி அவனிடம் சரணடைவதே முக்திக்கு வழி.
🔊 AI NARRATION:
AVATAR 03 // வராக அவதாரம்

பூமகள் துயர்நீக்கிய ஏனப் பரமன் பதிகம்

பாடல் பிறந்த சூழல்: இரணியாக்கதன் எனும் அசுரன், அன்னை பூமிப்பிராட்டியைப் பாயாகச் சுருட்டி பாதாளக் கடலின் கரிய இருளுக்குள் மறைத்து வைத்தான். அன்னை அழுது புலம்பிய அந்த வேளையில், மறைநான்கும் திருவுடம்பாகக் கொண்ட ஞானப் பன்றியாய் (ஏனம்) எம்பெருமான் அவதாரஞ் செய்து, பாதாளத்தில் மூழ்கி, அசுரனின் மார்பைப் பிளந்து, தன் ஒற்றைக் கோரைப் பல்லின் நுனியில் பூமித்தாயைத் தாங்கி மேலேற்றி வந்த பேரருளைக் கண்டு பாடியது.
பாசுரம் - ௧
அண்டமெலாம் நடுங்கவொரு அசுரன்செய்த பாதகத்தால்
மண்டிவிழும் இருள்தனிலே மாயையினால் புவியமிழ
விண்டலங்கள் போற்றிநின்ற வேதியர்தம் மெய்ப்பொருளே!
கண்டறியா ஏனமதாய்க் கடல்புகுந்த பெருமானே!

பாசுரம் - ௨
கொழுந்துவிட்ட கோபமொடு குரைபுனலின் பாதாளம்
செழுந்தடத்து மூழ்கிநின்ற செங்கணொளி மாயவனே!
அழுந்துகின்ற பூமிதனை அசுரனுயிர் பிளந்தழித்து
எழுந்தருளிக் காத்தளித்த ஏகமகா வராகனே!

பாசுரம் - ௩
வெண்ணிலவின் சுடர்முனைபோல் விளங்குமொற்றைக் கோட்டினிலே
மண்ணளந்த நாயகியாம் மலர்மகளைத் தாங்கிநின்றாய்!
கண்ணிரண்டும் கருணைபொழிக் கருமுகிலே! எம்பிரானே!
மண்ணுலகில் நானுழலும் மாயவினை தீராயோ?

பாசுரம் - ௪
யாகத்தின் வடிவமதாய் மறைநான்கும் உடலமைந்த
ஏகப்பெரும் பன்றியுரு வெடுத்தருளும் நாரணனே!
துளவமலர் மார்பினிலே துலங்குகின்ற பேரொளியே!
ஆகமங்கள் போற்றுகின்ற அடியிணைக்கே சரணாமே!
விளக்கம் (The Inner Meaning): வராக அவதாரம் என்பது 'மீட்டெடுத்தல்' என்னும் உன்னத சரணாகதித் தத்துவமாகும். பூமிப்பிராட்டி என்பது சம்சார அஞ்ஞானச் சேற்றில் புதைந்துபோன ஜீவாத்மாவின் குறியீடு. உலகம் அருவருப்பாகக் கருதும் சேற்றில் இறங்கி எடுக்கும் பன்றியின் வடிவத்தை எம்பெருமான் ஏற்றதன் காரணம்: "என் அடியவன் எத்தகைய பாவகாரியங்களில் மூழ்கிக் கிடந்தாலும், அவனை மீட்க நான் மிகத் தாழ்ந்த நிலைக்கு இறங்கி வரவும் தயங்கமாட்டேன்" என்ற எல்லையற்ற கருணையே ஆகும்.
🔊 AI NARRATION:
AVATAR 04 // நரசிம்ம அவதாரம்

தூண்பிளந்து நின்ற சிங்கப்பிரான் திருத்தாண்டகம்

பாடல் பிறந்த சூழல்: "எங்கே உன் நாராயணன்? இத்தூணில் உள்ளானா?" என்று இரணியகசிபு கொக்கரித்து தூணை அடித்த வேளை. "என் பெருமான் எங்கும் உளன்" என்றுரைத்த பிரகலாதனின் வாக்கை மெய்ப்பிக்க, தூணைப் பிளந்துகொண்டு வெளிப்பட்டான் நரசிம்மன். அந்திப் பொழுதில், வாசற்படியில், தன் மடியில் அசுரனைக் கிடத்தி, கூரிய நகங்களால் அவனது மார்பைப் பிளந்தான். ஆனால் பிரகலாதனைக் கண்ட கணத்தில், தாய்ப்பசுவின் பேரன்போடு அவனைத் தழுவிய அந்த மெய்க்காட்சி.
பாசுரம் - ௧
அங்கிங்கு எனாதபடி எங்கும்உளன் என்றசொல்லை
மங்காத மெய்யெனவே மாற்றிடவே தூண்பிளந்து
செங்கட் கனல்சிதறச் சீறிவந்த சிங்கமுமாய்
பொங்கும் அருள்பொழியப் பூத்தபிரான் எம்பிரானே!

பாசுரம் - ௨
அந்திப் பொழுதினிலே வாசற்படி மீதமர்ந்து
முந்தைப் பழம்பகையின் மார்பகத்தைப் பூநகத்தால்
சிந்தி உதிரமெழச் சீவியவன் வல்வினையை
சந்தித்த மாமறையோன் தாழ்துழாய்க் கோமானே!

பாசுரம் - ௩
அண்டங்கள் அஞ்சியழ ஆழிவரை கூக்குரலிட
கண்டவர்கள் நடுநடுங்கக் கர்ச்சித்த பேரொலியே!
தொண்டனாம் பாலனவன் தொழுதுநின்ற மாத்திரத்தில்
அண்டமிரும் தாய்ப்பசுவாய் ஆருயிரைக் காத்தாயே!

பாசுரம் - ௪
சுடரும் பொறிவிழியா! சூழ்துழாய் மாலையனே!
அடரும் அசுரர்படை அஞ்சியழும் ஆழியானே!
இடர்கொண்ட என்மனத்தின் இருள்தூணை நீபிளந்து
கடவுளாய் நின்றருளாய் காப்பளிக்கும் நரசிங்கமே!
விளக்கம் (The Inner Meaning): நரசிம்ம அவதாரம் என்பது 'சர்வவியாபகத்துவம்' மற்றும் 'பக்த பராதீனம்' ஆகியவற்றின் பரம ரகசியமாகும். இரணியன் கோரிய வரங்கள் அனைத்தும் மனித தர்க்க விதிகளுக்குட்பட்டவை. ஆனால் எம்பெருமான் எந்த தர்க்கத்திற்கும் அடங்காதவன் என்பதைக் காட்டவே, மனிதனும் அன்றி மிருகமும் அன்றி, பகலும் அன்றி இரவும் அன்றி வாயிற்படியில் வந்து அவனது மாய வலையை அறுத்தெறிந்தான்.
🔊 AI NARRATION:
AVATAR 05 // வாமன அவதாரம்

விண்ணளந்த மாயோன் குறளன் பதிகம்

பாடல் பிறந்த சூழல்: மூவுலகையும் வென்ற மாவலியின் யாகசாலைக்கு, சிறு அந்தணக் குறளனாய் எம்பெருமான் நடந்து வந்தான். "மூன்றடி நிலம் வேண்டும்" என்று யாசித்தபோது உலகம் சிரித்தது. ஆனால் தாரை வார்த்த அடுத்த கணமே பேரண்டங்கள் தாண்டி திரிவிக்ரமனாய் உயர்ந்து, பூமி மற்றும் வானத்தை அளந்து, மாவலியின் தலைமீது தன் பொற்பாதத்தை வைத்து அவனது அகந்தையை அழித்து ஆட்கொண்ட திவ்ய லீலை.
பாசுரம் - ௧
குடையும் கமண்டலமும் கூர்ங்குறளாய் ஏந்திவந்து
கொடையென்ற மூவடிமண் மாவலியை வேண்டிநின்றாய்!
உடையவனே! தாரையிட்டு ஈந்தவுட னேவியப்பாய்
இடைமண்ணும் விண்முடியும் ஏகவடி வாய்நிமிர்ந்தாய்!

பாசுரம் - ௨
ஓரடியால் பூதலத்தை ஒப்பற்ற மாமணியே!
காரடிசில் மூழ்கிநின்ற பாரளந்தாய் கார்வண்ணா!
பேரடியால் விண்டலத்தை அண்டமுற நீட்டிநின்றாய்!
நாரணனின் செங்கழலை நான்முகனும் போற்றினனே!

பாசுரம் - ௩
கங்கையெனும் புண்ணியநீர்க் காதலடிச் சிலம்பொலிக்க
மங்கையவள் பூமிமகள் மார்பிலுறை மாயவனே!
மூன்றாமடி தன்னையந்த மன்னனுச்சி மீதமைத்து
ஈன்றபெருந் தாய்போல ஆட்கொண்டாய் எம்பெருமான்!

பாசுரம் - ௪
அளவிடவே ஒண்ணாத ஆதியந்தம் இல்லானே!
துளவணிந்த பேரெழிலே! தோளிரங்கும் ஆழியானே!
உளமதனில் வீற்றிருக்கும் உலகளந்த மாமாயா!
தளரடிவைத்து என்னுயிரைத் தானளக்க வாராயோ?
விளக்கம் (The Inner Meaning): வாமன-திரிவிக்ரம அவதாரம் என்பது சரணாகதியின் உச்சநிலையான 'ஆத்ம நிவேதனம்' மற்றும் அகந்தை அழிப்பின் தத்துவமாகும். முதல் அடி (பூமி): ஜீவனின் ஸ்தூல உடலை ஆட்கொள்ளுதல்; இரண்டாம் அடி (விண்ணுலகம்): ஜீவனின் சூட்சும மனதை ஆட்கொள்ளுதல்; மூன்றாம் அடி (மாவலியின் தலை): ஜீவனின் "நான்" என்ற அஹங்காரத்தை வேரறுத்து ஆட்கொள்ளுதல்.
🔊 AI NARRATION:
AVATAR 06 // பரசுராம அவதாரம்

மழுவேந்திய மறையோன் பரசுராமப் பதிகம்

பாடல் பிறந்த சூழல்: அரசபோகங்களால் கொடிய மன்னர்களின் ஆணவத்தை ஒடுக்க எம்பெருமான் ஜமதக்னி முனிவரின் புதல்வனாய்த் திருவவதாரம் செய்து, மழுவாயுதத்தைக் கையில் ஏந்தி, இருபத்தொரு தலைமுறைக் கொடுங்கோலர்களை வேரறுத்து, தான் வென்ற பூமி முழுவதையும் காசியப முனிவருக்கே தானமாக ஈந்துவிட்டு, மகேந்திர மலையில் தவமியற்றச் சென்ற அந்தப் பற்றற்ற பேரொளி.
பாசுரம் - ௧
அறநெறி தவறிய மன்னர்தம் செருக்கினை
மறமெனும் மழுவினால் வேரறச் சீவியே
மறைமுனி ஜமதக்னி பெற்றநற் செல்வமே!
குறைவிலாத் தவநெறி கொண்டஎம் கோமானே!

பாசுரம் - ௨
இருபத்தொரு முறை இவ்வுலகினைச் சுற்றியே
ஒருபெருங் கொடுமையை ஒழித்திட்ட வீரனே!
குருதியால் நிலமகள் கொதிப்பினை மாற்றியே
சுருதியால் உலகினைத் துலக்கிய தூயனே!

பாசுரம் - ௩
வென்றநல் நிலமெலாம் வேதியர்க் கீந்திட்டு
ஒன்றுமில் லாவொரு துறவியாய் நின்றனை!
குன்றென உயர்ந்துநற் குணங்கொளும் மாயனே!
மன்றிடை மகேந்திர மலையமர் செல்வனே!

பாசுரம் - ௪
சினமதை அறுத்திடும் சீரிய தவமுனியே!
மனமதில் எழுகின்ற மும்மலம் மாய்த்திட
கனலென ஒளிர்கின்ற கைமழு ஏந்திய
அனலொளிர் வடிவமே! சரணடி போற்றியே!
விளக்கம் (The Inner Meaning): பரசுராம அவதாரம் என்பது 'வைராக்கியம்' மற்றும் 'பற்றற்ற தியாகம்' ஆகியவற்றின் உருவமாகும். பரசுராமரின் மழு (கோடரி) என்பது ஜீவனின் அஞ்ஞானத்தை வெட்டி வீழ்த்தும் "விவேகக் கோடரி" ஆகும். 21 தலைமுறைகளை அழித்தது என்பது மனிதனின் 21 தத்துவ அசுத்தங்களை ஞானத்தீயினால் சுட்டுப் பொசுக்குவதைக் குறிக்கும்.
🔊 AI NARRATION:
AVATAR 07 // ராம அவதாரம்

வில்லேந்திய காகுத்தன் சரணாகதிப் பதிகம்

பாடல் பிறந்த சூழல்: தந்தை சொல் தவறாமல் அரச போகங்களைத் துறந்து கானகம் ஏகி, குகனை உடன்பிறப்பாய் ஏற்று, சுக்கிரீவனுடன் தோழமை கொண்டு, சரணடைந்த விபீஷணனுக்கு இலங்கையின் மணிமுடியையே வழங்கி, இராவணனின் பத்துக் கிரீடங்களையும் கோதண்டத் தீக்கணையால் அறுத்து வீழ்த்திய அயோத்தி வேந்தன் ஸ்ரீராமச்சந்திர மூர்த்தியின் கருணைப் பெருவெள்ளம்.
பாசுரம் - ௧
அறநெறி காக்கவே அயோத்தி மாநகரில்
திறலொளிர் தசரதன் செய்த தவப்பயனாய்
மறைபுகழ் மைந்தனாய் வந்துதித்த மாயவனே!
பிறையணி சடையனும் போற்றும் திருநாமனே!

பாசுரம் - ௨
கல்லினைப் பெண்ணெனக் கழல்சுடரால் மாற்றியவா!
வில்லினை முறித்துநல் சீதையை மணந்தவனே!
சொல்லினைத் தவறாத தந்தைசொற் காத்திடவே
புல்லணைக் கானகம் போந்திட்ட புண்ணியனே!

பாசுரம் - ௩
குகனொடு சுக்கிரீவன் கூரியவீ டணனையும்
இகமதில் தம்பியாய் ஏற்று அருள்செய்தாய்!
பகைகொண்ட இராவணன் பத்திரு தோள்களையுந்
திகைத்திடக் கோதண்டத் தீக்கணையால் மாய்த்தாயே!

பாசுரம் - ௪
செந்தாமரைக் கண்ணா! சீதையின் நாயகனே!
சந்தான துளவணி தாரொளிர் மார்பகனே!
அந்தரங்கத் தொண்டனாய் அடியேன் இணைந்திடவே
சுந்தரக் கழல்தந்து சரணென்று காப்பாயே!
விளக்கம் (The Inner Meaning): ஸ்ரீராம அவதாரம் என்பது 'தர்மத்தின் திருவுருவம்' மற்றும் 'சரணாகதி சாஸ்திரம்' ஆகும். ஒருமுறை 'நான் உன்னுடையவன்' என்று சரணடைந்தால், அவன் எத்தகைய பாவம் செய்தவனாயினும் அவனைக் காப்பது இராமனின் விரதம். இராவணனின் பத்து தலைகள் என்பது 5 ஞானேந்திரியங்கள் மற்றும் 5 கர்மேந்திரியங்கள் வழியே பெருகும் உலக இச்சைகளாகும்.
🔊 AI NARRATION:
AVATAR 08 // பலராம அவதாரம்

கலப்பையேந்திய வெள்ளைப் பிரான் பலராமப் பதிகம்

பாடல் பிறந்த சூழல்: கண்ணபிரானுக்கு நிழலாகவும் துணையாகவும் உடன்வந்து நின்றவன் பலராமன். வெள்ளி மாமலை போன்ற திருமேனி, நீலப் பட்டாடை, திருக்கரத்தில் கலப்பையை ஏந்திய பேரழகு. தன் பலம் முழுவதையும் கண்ணனின் திருவடித் தொண்டிற்கே அர்ப்பணித்த அந்தப் பெருந்தகைமை.
பாசுரம் - ௧
வெள்ளியங் குன்றென மேனியொளிர் வெண்சுடரே!
நீலப் பட்டாடை தரித்துநின்ற நல்நிதியே!
செல்லும் யமுனையைத் தன்வழி இழுத்தவனே!
அல்லல் அறுத்திடும் ஆதிசே டப்பெருமானே!

பாசுரம் - ௨
கண்ணனுக் கண்ணனாய் மண்ணினில் வந்தவனே!
பண்ணொளிர் மழலையில் பாலகனாய் நின்றவனே!
திண்ணிய தோளினில் கலப்பையினைத் தாங்கியே
புண்ணிய பூமியைப் பொலிவுசெய்த புண்ணியனே!

பாசுரம் - ௩
தேனுகன் பிரலம்பன் ஆகிய தீயவரை
தானொரு நொடியினில் தாளடியால் மாய்த்தவனே!
வானவர் போற்றிடும் மாதவன் சேடனாய்
ஊனுயிர் அத்தனையும் எம்பிரானுக் கீந்தவனே!

பாசுரம் - ௪
அளப்பரும் பலம்கொண்ட அண்ணலாய் நின்றாலும்
இளையவன் கண்ணனின் ஏவலினைச் செய்பவனே!
துளவணி பாதத்தில் தொண்டனாய் நானிருக்க
கலப்பைப் படையோனே! காப்பளித்து ஆள்வாயே!
விளக்கம் (The Inner Meaning): பலராம அவதாரம் என்பது 'சேஷத்வம்' (எல்லை இல்லாத தொண்டு) மற்றும் 'ஆன்ம பலம்' ஆகியவற்றின் உருவகமாகும். பலராமனின் கலப்பை என்பது மனிதனின் கடினமான நெஞ்சத்தை உழுது, அதில் பக்தி எனும் விதையை விதைக்கத் தகுதியான நிலமாக மாற்றும் "ஞானக் கலப்பை" ஆகும்.
🔊 AI NARRATION:
AVATAR 09 // கிருஷ்ண அவதாரம்

குழலூதும் மாயக்கண்ணன் கீதாசாரியன் பதிகம்

பாடல் பிறந்த சூழல்: சிறைச்சாலையில் உதித்து, ஆயர்பாடியில் வளர்ந்து, வெண்ணெய் திருடி பக்தர்களைக் கொள்ளைகொண்டவன். காளிங்கன் மீது நர்த்தனம் ஆடியவன்; கோவர்த்தன மலையை விரலால் தூக்கியவன். குருக்ஷேத்திரத்தில் "என்னை மட்டுமே பற்றிக்கொள், உன்னை விடுவிக்கிறேன்" என்று பகவத் கீதையை அருளிய பூரண அவதாரம்.
பாசுரம் - ௧
கார்மேக வண்ணனாய்க் கம்சனை மாய்த்திட
காரிருள் சிறையினில் வந்துதித்த கண்மணியே!
ஆயர்பாடி பெண்கள்தம் வெண்ணெயைத் திருடியே
தாயவள் உரலினில் கட்டுண்ட தற்பரனே!

பாசுரம் - ௨
குழலூதி மாடுகளோடு உயிர்களையுங் கொஞ்சிழுத்து
மழையூறி நின்றநாளில் மலையெடுத்த மாயவனே!
தழல்நாகக் காளிங்கன் சென்னிமிசை நின்றாடி
அழலோங்கு நஞ்சதனை அமுதமாய் மாற்றினையே!

பாசுரம் - ௩
பாரதப் போரினிலே பார்த்தனுக்குத் தேரூட்டி
சீர்மிகு கீதையெனும் தேனமுதம் ஊட்டியவா!
வேரனைத்தும் தானறுத்து என்னையடை என்றுகூறி
காரணமாய் நின்றுகாத்த கண்ணபிரான் பேரருளே!

பாசுரம் - ௪
ராதையவள் நெஞ்சிருக்கும் ரகசியப் பேரொளியே!
கோதையவள் சூடிக்கொடுத்த பைந்துழாய்க் கோமானே!
பாதமலர் நானடைந்தேன் பார்த்தசார தீயமுதே!
காதலெனும் கயிற்றினாலே கட்டியென்னைக் காப்பாயே!
விளக்கம் (The Inner Meaning): ஸ்ரீகிருஷ்ண அவதாரம் என்பது 'பூரண அவதாரம்' மற்றும் 'சரம சுலோக' தத்துவமாகும். வெண்ணெய் திருடுதல் என்பது பக்தர்களின் தூய இதயங்களைத் திருடுவதாகும். கீதாசாரியனின் "சர்வதர்மான் பரித்யஜ்ய..." பிரகடனம் அகந்தையை விட்டு இறைவனைச் சரணடைவதே முக்தி என்பதை உணர்த்துகிறது.
🔊 AI NARRATION:
AVATAR 10 // கல்கி அவதாரம்

வெண்புரவி ஏறிய கல்கிப் பரமன் பதிகம்

பாடல் பிறந்த சூழல்: கலியுகத்தின் இறுதியில் அதர்மத்தை மாய்த்து தர்மத்தை நிலைநாட்ட, சம்பள கிராமத்தில் உதித்து, 'தேவதத்தன்' எனும் வெண்குதிரை மீதேறி, சுடர்வாளைச் சுழற்றி, உலகை மீண்டும் 'சத்திய யுகத்தில்' மலரச் செய்யும் யுகாந்தர மகா லீலை.
பாசுரம் - ௧
கலியுக மாயிருள் கவிழ்ந்திடும் வேளையில்
மலியும் அதர்மத்தை மாய்த்திடும் ஜோதியே!
சம்பள மாநகர் தவமுனி நன்மகனாய்
அம்பொன் மணிமுடி அணிந்துவந் தருள்வாய்!

பாசுரம் - ௨
தேவதத் தப்பெயர் கொண்டவெண் புரவியின்
பூவடி பாய்ந்திடப் புவிநடுங் கிடவே
மேவலர் தங்களை வேரறச் சீவிடும்
தீவடி வாளினைத் திகழவே ஏந்துவாய்!

பாசுரம் - ௩
ஆழிசூழ் உலகினில் அறநெறி பூத்திட
ஊழியஞ் செய்திடும் உத்தமர் வாழ்ந்திட
பாழ்படு கலியினைப் பொசுக்கிட வந்தெழும்
பாற்கடல் நாதனே! பத்தாம் அவதாரமே!

பாசுரம் - ௪
செஞ்சுடர்க் கண்மலர் செங்கனி வாயனே!
வெஞ்சுடர்த் துளவணி வீரநற் கோலனே!
நெஞ்சினில் வாழ்கின்ற நீலமுகில் வண்ணா!
தஞ்சமென் றோதியென் தலைமிசை வாராயோ?
விளக்கம் (The Inner Meaning): கல்கி அவதாரம் என்பது 'யுகப் பரிமாற்றம்' மற்றும் 'இருளை வெல்லும் பேரொளி' தத்துவமாகும். வெண்குதிரை என்பது பிரபஞ்சத்தின் அதிவேகப் பிராண சக்தியையும், சுடர்வாள் என்பது மாயையை அறுத்தெறியும் "பிரம்ம ஞான வாளையும்" குறிக்கிறது.
Avatar 1 of 10
← Back To Codex Library